Oι πολύ παλιοί -γέροι, πλέον- θα θυμούνται, τι έγραφαν οι παλιές Γεωγραφίες, για την Τρίπολη, και πώς τη χαρακτήριζαν… με τον τίτλο «Τρίπολη: η πόλη των Δημοσίων υπαλλήλων και Στρατιωτικών»! Και δεν είχαν άδικο…
Δεν είχαν άδικο διότι, έτσι ήταν τότε και ‘κείνα τα χρόνια, η Τρίπολη, η οποία, για 10ετίες, παρέμενε με πληθυσμό 17.500 κατοίκους και μόνο όταν η απογραφή συνέπιπτε με κατάταξη στο 11ο Σύνταγμα -3 και 3μιση χιλ. φαντάρια- τότε ανεβαίναμε στις 21.000…!

Ήταν μια πόλη, η Τρίπολη, χωρίς παραγωγή, χωρίς βιοτεχνία ή βιομηχανία, χωρίς εμπόριο… γι’ αυτό και δίκαια κρεμόταν στους Δημόσιους υπάλληλους, που, είχε, συν τους Στρατιωτικούς και, βέβαια, στ’ αμερικανικά «τσέκια» και δέματα…

Οι Δημόσιοι υπάλληλοι, ανέρχονταν σε πολλές 100άδες και ήταν αυτοί που στελέχωναν τις Νομαρχιακές υπηρεσίες κι αυτές του Δήμου, άλλων υπηρεσιών, εκπαιδευτικοί… Οι Στρατιωτικοί, κι αυτοί ανέρχονταν σε 100άδες και αποτελούσαν το μόνιμο προσωπικό των Ενόπλων δυνάμεων ήτοι της ΙVης  Μεραρχίας, του 11ο Σ.Π. και του Στρατιωτικού νοσοκομείου (αξιωματικοί, υπαξιωματικοί…). Όσο για τις «ρίψεις», κυρίως, εξ Ηνωμένων Πολιτειών, αυτές, πράγματι, ήταν υπέρογκες, θα ισχυριζόμασταν, για κάποιες οικογένειες… σε σημείο, που, αναλογικά, η Τρίπολη, ερχόταν δεύτερη στην Ελλάδα -σε Τραπεζικές καταθέσεις- μετά την Αθήνα! Βέβαια, τα κατοπινά χρόνια, υπεισήλθε και επιπρόσθετο στοιχείο των Ενόπλων δυνάμεων -η 124 Π.Β.Ε.- κάπου 2 με 3 χιλ. Σμηνιτών, όπως και το Αλλοδαπό στοιχείο…

Σήμερα, κι’ εδώ θέλουμε να καταλήξουμε, η Τρίπολη, γύρισε στα παλιά -κατ’ ευφημισμόν, γύρισε στα παλιά, αφού, ούτε φαντάρια έχει, ούτε σμηνίτες, ούτε μόνιμο προσωπικό και, πολύ περισσότερο, δεν έχει δολάρια… Σήμερα, θα λέγαμε, ότι «η Τρίπολη, είναι η πόλη των Δημοσίων υπαλλήλων και των Συνταξιούχων» και μόνο αυτών! Οπότε είμαστε αξιολύπητοι…! Τι κρίμα!

Εκείνος, που, κάπως μάς διασώζει από το «η Τρίπολη: ένα απέραντο ερημητήριο» -τούτο φαίνεται τα βράδια, κυρίως…- είναι «ο Καλλικράτης» ο οποίος, ουσιαστικά, δεν μετράει από την τωρινή θέσπισή του αλλά αυτή των τελευταίων 10ετιών… με τα γύρω δηλ. Μαντινειακά χωριά να εργάζονται, εδώ, και συν το χρόνω, να κατοικούν, εδώ… Όλοι αυτοί συντηρούν την ιδέα, ότι είμαστε μια επαρχιακή πρωτεύουσα Νομού, κάπως… δυνατή -το «δυνατή» μάς προκύπτει και από την έδρα της Περιφέρειας και την Εθνική οδό Αθήνα – Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα…

Η μεγάλη οικοδόμηση των τελευταίων 10ετιών -η Τρίπολη, αναλογικά, ήταν δεύτερη μετά την Αθήνα- είναι αλήθεια, πως συνέτεινε, κατά πολύ, να λογιζόμαστε «μεγάλοι και τρανοί»… Όμως, ανέκαθεν, «τα φαινόμενα απατούν»… Τώρα, που, ξεσκεπάστηκε, πανελλαδικά, η γύμνια της Ελλάδας…, στην Τρίπολη παραξεσκεπάστηκε… σε αντίθεση με την Καλαμάτα, την Πάτρα, το Ναύπλιο… και τις λοιπές πελοποννησιακές πόλεις…

Ας ευχηθούμε, να τελειώσει, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα αυτό το μαρτύριο της φτώχειας και ο Έλληνας -μαζί κι ο Τριπολιτσιώτης- ν’ ανακτήσει και πάλι την ευημερία του και το, εξ’ αυτής, χαμόγελό του… Διαφορετικά, θα πούμε, όχι, το “Μάνα γιατί με γέννησες…”, ούτε το “κλάψε με, μάνα, κλάψε με, τη νύχτα με φεγγάρι…” αλλά το “Αχ, καημένη μάνα, δεν μ’ έκανες μια φάνα να ψήσεις μια λαγάνα…”…!

(193)