Πνευματικό Κέντρο
Δήμαρχε, καλημέρα και χρόνια πολλά… Ο τεχθείς, εν τω Σπηλαίω, Χριστός, «ας τα φέρει όλα αριστερά»… μπας και ‘δούμε άσπρες μέρες… γιατί με το να τον παρακαλούμε, όλα τα χρόνια, «να τα φέρνει δεξιά»… ιδού η κατάληξη: φτώχεια, δυστυχία, μαυρίλα, ανεργία, πείνα, στενοχώρια, αδεκαρίλα… Όσο για το χρόνο, που πέρασε…, ποτέ να μην ξανάρθει… αφού, πίσω του, άφησε.. και τι δεν άφησε…
Γιάνγκο, αν κι έχουμε φτώχεια… -και, οσονούπω, «θα υπάρξει φτώχεια και των γονέων»…- για ένα πράγμα σε ικετεύω και σ’ εκλιπαρώ… για να μη θρηνήσουμε θύματα… πολλά θύματα…· κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα γίνουμε βούκινο και πανελλαδικά· βούκινο για την αμέλειά μας όλ’ αυτά τα 25 χρόνια…!
Δήμαρχε, αν δεν αντελήφθηκες το “περί βουκίνου”… εννοώ το Πνευματικό Κέντρο… το οποίο, εσπευσμένα, και χωρίς να έχει τελειώσει, εγκαινιάσθηκε το 1986 –σε μια «πανηγυρική κάθοδο» του Αντρέα…- και, από τότε μέχρι σήμερα, όχι δεν μπήκε καρφί… αλλ’ ούτε κι έχει τελειώσει κι ούτε καν έχει παραδοθεί από τον Εργολάβο –απ’ ό,τι λέγεται- στο Δήμο!
(Εδώ, κάπου, ίσως ξινιστούν κάποιοι… και μας πούνε «γιατί, λες, ότι δεν μπήκε καρφί; ξεχνάς το υπόγειο…;»· αυτό, το υποτιθέμενο «αμφιθέατρο», υπόγειο… Καταρχήν, μόνο αμφιθέατρο, δε λέγεται, όπως και δεν είναι, αμφιθέατρο, αφού, τα χαρακτηριστικά ενός αμφιθεάτρου είναι τα γνωστά, με τα εκατέρωθεν… –βλέπε Επίδαυρο… Βέβαια, τ’ ότι έγινε, καλώς έγινε, διότι “απ’ ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα”… από σκέτο υπόγειο που ήτανε… όμως…).
Γιάνγκο, πρέπει να είμαστε οι μοναδικοί, εν Ελλάδι, που ένα Δημοτικό Πολιτιστικό Κέντρο -όπως το δικό μας- αρκετά όμορφο και περικαλλές κτίριο, άκουσον άκουσον, Γιάνγκο, θερμαίνεται με σόμπες υγραερίου… την σήμερον ημέραν… του ξημερώματος του 2012! Δήμαρχε, θερμαίνεται; αμ δε θερμαίνεται εκτός, εκτός κι αν κάτσεις από κάτω τους… αλλά κι εκεί θα καεί το κεφάλι σου και θα πάθεις… «θερμοκεφαλίτιδα»…· θα ζαλιστείς… κι όταν ‘βγεις έξω, με το κρύο, θα πάθεις ψύξη! Και, καλά, με την, ψύξη, δεν πεθαίνεις· το πολύ πολύ να πονοκεφαλιάζεις κάτι μέρες… Όμως, Γιάνγκο, έχεις φανταστεί, αν εκραγεί –ουδόλως ουτοπιστικό και “κούφια η ώρα που τ’ ακούει”- μια φιάλη, τι μέλλει γενέσθαι; Γιάνγκο, θα θρηνήσουμε 10άδες θύματα συμπολιτών μας! Και, τότε, Δήμαρχε, εκτός του βουκίνου… που θ’ αναμεταδίδουν, για μήνες, οι τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα και θα γράφουν οι εφημερίδες…, και θα το έχεις κρίμα στο λαιμό σου, και θα πας και φυλακή! Γιάνγκο, έχεις σκεφθεί, ότι μπορείς να πας και φυλακή;! Αν εκραγεί, λοιπόν, μια φιάλη -«κούφια η ώρα που τ’ ακούει» ξαναλέω- και είχες κάνει στο Πεζικό, θα γνώριζες ότι, μέσα σε μαρμάρινους χώρους, όταν εκρήγνυται μια χειροβομβίδα, έχει 100% αποτελεσματικότητα αφού, οι λείες επιφάνειες, επιτρέπουν την επιστροφή των θραυσμάτων… κάτι που, δεν επιτρέπουν, τα ξύλινα ή βελούδινα ή… περιβάλλοντα!
Γι’ αυτό, βρε Γιάνγκο, απ’ όλη μας τη φτώχεια, βάλε τα σκασμένα καλοριφέρ… και, συνάμα, βάλε τα γυαλιά, σε όλους τους προκατόχους σου, από το 1986 μέχρι σήμερα!
Κι ένα άλλο, Δήμαρχε· πρέπει να τοποθετηθούν δυο “ανεμοθραύστες” -τζαμένια εμπόδια- ώστε να μην περνά ο κρύος αέρας εντός των προθαλάμων…- ένας στην κάτω και ένας στην επάνω είσοδο… αφού, έτσι και ανοίγουν εκείνες, οι ασήκωτες σιδερένιες…, όλο τ’ αγιάζι μπαίνει μέσα…!
Δήμαρχε, ειλικρινά, κάνε κάτι, το γρηγορότερο αφού, όλο και γίνονται εκδηλώσεις… και ο χειμώνας, ως γνωστόν, στην Τριπολιτσά, κρατάει όσο μία εγκυμοσύνη!
Χρόνια πολλά, Δήμαρχε, καλή χρονιά…
